χρηστότης -ητος [ἡ] (
khrêstotês[nom fém.] ; de
khrêstos : agréable, bienfaisant)
<G5544> (10x)|| Bienveillance, bonne qualité, d’où bonté, obligeance • Romains 2. 4a ; 3. 12 ; 11. 22 (3x) ; 2 Corinthiens 6. 6 ; Galates 5. 22 ; Éphésiens 2. 7 ; Col. 3. 12 ; Tite 3. 4.