θαυμαστός -ή -όν (
thaümastos[adj.] ; de
thaüma : admiration, étonnement)
<G2298> (7x)|| Étonnant, surprenant, étrange • Jean 9. 30 ; 2 Corinthiens 11. 14.
|| Merveilleux, remarquable, digne d’admiration • Matthieu 21. 42 ; Marc 12. 11 ; 1 Pierre 2. 9 ; Apocalypse 15. 1, 3.